Ομιλία Γ. Γραμματέα Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Θεσσαλονίκης Μανικάκη Ευστρατίου
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι, εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι και φοιτητές…
Σας καλωσορίζω σήμερα εδώ, στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, στις κινητοποιήσεις της ΓΣΕΕ και του Εργατοϋπαλληλικού μας Κέντρου, με αφορμή τη φετινή Διεθνή Έκθεση. Βρισκόμαστε σε ένα διαχρονικό ορόσημο για την πόλη μας, αλλά και για ολόκληρη την ελληνική οικονομία.
Η ΔΕΘ, είναι παραδοσιακά το βήμα όπου η εκάστοτε κυβέρνηση παρουσιάζει το οικονομικό της όραμα. Και η δική μας παρουσία σήμερα δεν είναι μια κραυγή στείρας άρνησης. Είναι μια παρουσία ευθύνης. Είναι μια δυναμική παρέμβαση με συγκεκριμένες, ρεαλιστικές προτάσεις για το παρόν και το μέλλον του κόσμου της εργασίας.
Ως Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, εκπροσωπούμε τους ανθρώπους του μόχθου. Εκπροσωπούμε τον ιδιωτικό υπάλληλο, τον τεχνικό, τον εργάτη, τον επιστήμονα που πασχίζει να δημιουργήσει στην πατρίδα μας.
Και θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι από την πρώτη στιγμή: Εμείς, δεν βλέπουμε την εργασία και το κεφάλαιο ως δύο κόσμους σε μόνιμο, τυφλό πόλεμο.
Αντίθετα, πιστεύουμε ακράδαντα ότι η υγιής επιχειρηματικότητα και η δίκαιη εργασία είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Δεν υπάρχει ισχυρή οικονομία χωρίς εύρωστες επιχειρήσεις, αλλά δεν υπάρχουν ούτε εύρωστες επιχειρήσεις χωρίς παραγωγικούς, ασφαλείς και δίκαια αμειβόμενους εργαζόμενους.
Φίλες και φίλοι,
Τα τελευταία χρόνια ακούμε συχνά για τους θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας. Ακούμε για την άνοδο του ΑΕΠ, για την ανάκτηση της επενδυτικής βαθμίδας, για την αύξηση των εξαγωγών.
Αυτά είναι ασφαλώς θετικά νέα και κανείς δεν μπορεί να τα παραβλέψει αλλά ούτε και να τα αμφισβητήσει. Η χώρα μας χρειάζεται τη δημοσιονομική σταθερότητα και τις επενδύσεις για να πάει μπροστά.
Όμως, το μεγάλο, το κρίσιμο ερώτημα που θέτουμε σήμερα από αυτό εδώ το βήμα είναι:
Πώς μεταφράζεται αυτή η ανάπτυξη στην καθημερινότητα του Έλληνα εργαζόμενου;
Πώς αποτυπώνεται στον οικογενειακό προϋπολογισμό της μέσης ελληνικής οικογένειας, που βλέπει το εισόδημά της να ροκανίζεται καθημερινά από το κύμα της ακρίβειας στα σούπερ μάρκετ, στην ενέργεια, στα βενζινάδικα και στα ενοίκια;
Η ανάπτυξη δεν μπορεί να είναι απλώς ένας ξερός αριθμός στους δείκτες των Βρυξελλών ή των διεθνών οίκων αξιολόγησης. Η πραγματική, η βιώσιμη ανάπτυξη πρέπει να είναι συμπεριληπτική. Πρέπει να επιστρέφει ως κοινωνικό μέρισμα σε αυτούς που βάζουν πλάτη για να κινηθεί η μηχανή της χώρας.
Η μεσαία τάξη και οι εργαζόμενοι της πατρίδας μας, σήκωσαν τα μεγαλύτερα βάρη των κρίσεων. Τώρα, δικαιούνται να είναι συμμέτοχοι και στην επιτυχία.
Συναδέλφισες και συνάδελφοι,
Για να πετύχουμε μια οικονομία που ευημερεί πραγματικά, πρέπει να μιλήσουμε τη γλώσσα της αλήθειας και του ορθολογισμού.
Και ο ορθολογισμός λέει ότι το μεγαλύτερο βαρίδι στην ελληνική εργασία αυτή τη στιγμή είναι η υπερφορολόγηση και το υψηλό μη μισθολογικό κόστος.
Ζητάμε εδώ και τώρα γενναία και περαιτέρω μείωση των ασφαλιστικών εισφορών. Όταν οι εισφορές και οι φόροι στην εργασία παραμένουν υψηλοί, δημιουργείται μια διπλή αδικία:
Από τη μία πλευρά, ο εργοδότης πληρώνει ακριβά για μια θέση εργασίας, και από την άλλη, ο εργαζόμενος βλέπει ένα τεράστιο μέρος του μισθού του να εξανεμίζεται πριν καν φτάσει στην τσέπη του.
Η μείωση του μη μισθολογικού κόστους είναι μια καθαρά αναπτυξιακή,φιλεργατική και ταυτόχρονα μια φιλοεπιχειρηματική πολιτική.
Δίνει κίνητρα στις επιχειρήσεις να κάνουν προσλήψεις, να βγάλουν την εργασία από τη «γκρίζα» ζώνη της αδήλωτης εργασίας και κυρίως, επιτρέπει να αυξηθεί ο καθαρός, ο διαθέσιμος μισθός στην τσέπη του εργαζόμενου.
Παράλληλα, απαιτείται τιμαριθμική αναπροσαρμογή των φορολογικών κλιμακίων. Δεν είναι δυνατόν οι ονομαστικές αυξήσεις που δίνονται στις κατώτατες αμοιβές, να εξανεμίζονται επειδή ο εργαζόμενος αλλάζει φορολογική κλίμακα και τελικά καλείται να πληρώσει περισσότερο φόρο εισοδήματος.
Η πολιτεία οφείλει να προστατεύσει την αγοραστική δύναμη των πολιτών με έξυπνα, μόνιμα φορολογικά εργαλεία και όχι με προσωρινά επιδόματα τύπου «pass», τα οποία συντηρούν την εξάρτηση αντί να λύνουν το πρόβλημα στη ρίζα του.
Φίλες και φίλοι,
Όταν μιλάμε για ορθολογισμό στην οικονομία, πρέπει να μιλάμε και για τη λειτουργία της ελεύθερης αγοράς. Και η υγιής αγορά εργασίας χρειάζεται κανόνες. Δεν μπορεί ο κατώτατος μισθός να μετατρέπεται από δίχτυ ασφαλείας για τους ανειδίκευτους, σε "οροφή" για το σύνολο των εργαζομένων.
Για τον λόγο αυτό, διεκδικούμε την ενίσχυση των Ελεύθερων Συλλογικών Διαπραγματεύσεων. Πιστεύουμε στον θεσμικό ρόλο των κοινωνικών εταίρων. Οι εργαζόμενοι και οι υγιείς επιχειρηματίες κάθε κλάδου, ξέρουν καλύτερα από τον καθένα μας, μακριά από κρατικούς παρεμβατισμούς, ποιες είναι οι πραγματικές αντοχές της αγοράς.
Ζητάμε την επέκταση των κλαδικών συμβάσεων και την απλοποίηση των διαδικασιών κήρυξής τους ως υποχρεωτικών.
Με αυτόν τον τρόπο, επιβραβεύεται η εξειδίκευση, αναγνωρίζεται η προϋπηρεσία και προστατεύεται ο μέσος εργαζόμενος της μεσαίας τάξης.
Η συλλογική σύμβαση δεν είναι αναχρονισμός· είναι το απόλυτο εργαλείο σταθερότητας, κοινωνικής ειρήνης και υγιούς ανταγωνισμού μεταξύ των επιχειρήσεων.
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,
Ακούμε καθημερινά για τα δισεκατομμύρια του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας που εισρέουν στη χώρα.
Πρόκειται για μια ιστορική, εθνική ευκαιρία. Είναι το δικό μας "Σχέδιο Μάρσαλ" για τον 21ο αιώνα. Όμως, ως εργαζόμενοι της Θεσσαλονίκης, οφείλουμε να ρωτήσουμε με θάρρος:
Πού κατευθύνονται αυτά τα χρήματα;
Η θέση μας είναι ξεκάθαρη:
Τα κονδύλια αυτά δεν πρέπει να εξαντλούνται σε επιδοτήσεις μεγάλων ομίλων ή σε πρόχειρα σεμινάρια "σφραγίδας" που ανακυκλώνουν την ανεργία.
Ζητάμε την άμεση διασύνδεση των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης με την πραγματική αναβάθμιση του εργατικού μας δυναμικού.
Θέλουμε ουσιαστική επανειδίκευση (reskilling) και αναβάθμιση δεξιοτήτων (upskilling) σε τεχνολογίες αιχμής και στην ψηφιακή οικονομία.
Επιπλέον, τα μεγάλα έργα υποδομής που χρηματοδοτούνται, πρέπει και οφείλουν να έχουν ισχυρό αποτύπωμα στην τοπική απασχόληση της Βόρειας Ελλάδας, με ρήτρες για τη διατήρηση και δημιουργία ποιοτικών, μόνιμων θέσεων εργασίας με αξιοπρεπείς αμοιβές.
Το Ταμείο Ανάκαμψης θα έχει πετύχει μόνο αν, και όταν ολοκληρωθεί, ο Έλληνας εργαζόμενος είναι πιο παραγωγικός, πιο ανταγωνιστικός και κατά συνέπεια, πιο ακριβοπληρωμένος στην ευρωπαϊκή αγορά.
Κυρίες και κύριοι,
Ας κοιτάξουμε γύρω μας, στην ίδια μας την πόλη. Η Θεσσαλονίκη αλλάζει, και αυτό είναι μια πραγματικότητα.
Το Μετρό της πόλης μπήκε επιτέλους σε τροχιά λειτουργίας, η επέκταση του προς την Καλαμαριά ολοκληρώθηκε την περασμένη εβδομάδα, το Λιμάνι μας αναβαθμίζεται και αποτελεί πύλη της νοτιοανατολικής Ευρώπης, ενώ μπροστά μας έχουμε το μεγάλο στοίχημα της ανάπλασης της ίδιας της ΔΕΘ. Ταυτόχρονα, βρισκόμαστε στην καρδιά της κατασκευής ενός εμβληματικού οδικού έργου, του Fly-over.
Εμείς δεν είμαστε από εκείνους που μηδενίζουν τα έργα. Αναγνωρίζουμε ότι ο Fly-over, είναι μια αναγκαία υποδομή που θα διπλασιάσει τη χωρητικότητα της περιφερειακής οδού, θα μειώσει τα ατυχήματα και θα δώσει μακροπρόθεσμα βαθιά κυκλοφοριακή ανάσα στην πόλη.
Είναι ένα έργο που η Θεσσαλονίκη όφειλε στον εαυτό της, εδώ και χρόνια.
Όμως, ως Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο, οφείλουμε να θέσουμε την ορθολογική διάσταση της καθημερινότητας.
Οι υποδομές, δεν είναι μόνο μπετόν, ράγες και γερανοί. Υποδομές είναι, πάνω απ' όλα, οι άνθρωποι που τις χτίζουν και οι πολίτες που τις υπομένουν.
- Ζητάμε την απαρέγκλιτη τήρηση των χρονοδιαγραμμάτων για τον Fly-over. Η πόλη δεν αντέχει παρατάσεις. Η καθημερινή ταλαιπωρία των εργαζομένων που πηγαίνουν στις δουλειές τους, εγκλωβισμένοι για ώρες στο μποτιλιάρισμα, έχει και οικονομικό και ψυχολογικό κόστος.
Η πολιτεία οφείλει να εξασφαλίσει ότι το έργο θα παραδοθεί στην ώρα του, χωρίς εκπτώσεις.
- Για όσο χρονικό διάστημα απαιτηθεί έως ότου ολοκληρωθούν οι εργασίες, απαιτείται η μέγιστη δυνατή συγκοινωνιακή στήριξη της πόλης. Και εδώ, έρχεται ο ΟΑΣΘ, η ραχοκοκαλιά της δημόσιας μετακίνησής μας. Χρειαζόμαστε άμεση, διαρκή ενίσχυση του στόλου των λεωφορείων και προσλήψεις μόνιμου προσωπικού. Αν δεν λειτουργούν άψογα οι αστικές συγκοινωνίες όσο ο περιφερειακός είναι υπό κατασκευή, τότε στραγγαλίζουμε την οικονομική ζωή της Θεσσαλονίκης.
- Δεν κάνουμε ούτε βήμα πίσω για την ασφάλεια των ίδιων των εργαζομένων στα εργοτάξια, είτε μιλάμε για τον Fly-over, είτε για το Μετρό, είτε για τις προβλήτες του Λιμανιού, είτε για τους εργαζόμενους την βιομηχανικής περιοχής. Οι τεχνικοί, οι χειριστές και οι εργάτες που δουλεύουν κάτω από δύσκολες συνθήκες πρέπει και επιβάλετε να επιστρέφουν σώοι στα σπίτια τους.
Η τήρηση της νομιμότητας, ο σεβασμός του ωραρίου, οι κανόνες υγιεινής και ασφάλειας, δεν είναι γραφειοκρατικά εμπόδια. Είναι θεμέλιο ισονομίας. Η Ανεξάρτητη Αρχή Επιθεώρησης Εργασίας πρέπει να λειτουργεί αυστηρά, ψηφιακά και αντικειμενικά. Ο νόμος είναι νόμος και ισχύει για όλους.
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,
επιτρέψτε μου να σταθώ σε ένα ακόμα ζήτημα που καίει την Ελληνική οικογένεια περισσότερο από κάθε άλλη φορά:
Τη στεγαστική κρίση.
Η πόλη μας, μια κατεξοχήν φοιτητική και ζωντανή πόλη, κινδυνεύει να γίνει απρόσιτη για τους ίδιους τους ανθρώπους της. Τα ενοίκια έχουν εκτοξευθεί σε επίπεδα παράλογα, η βραχυχρόνια μίσθωση έχει στερέψει την αγορά από διαθέσιμα σπίτια, και το όνειρο της ιδιοκατοίκησης για έναν νέο εργαζόμενο μοιάζει πλέον με σενάριο επιστημονικής φαντασίας.
Όταν ένας μισθωτός στη χώρα μας χρειάζεται το 50% ή το 60% του καθαρού του εισοδήματος μόνο για να καλύψει το νοίκι και τα κοινόχρηστα, τότε δεν μιλάμε για ανάπτυξη, αλλά για καθημερινή επιβίωση.
Αυτό τροφοδοτεί άμεσα τη δημογραφική κρίση, που αποτελεί τη μεγαλύτερη εθνική απειλή για την πατρίδα μας.
Εμείς, δεν ζητάμε κρατικά ενοικιοστάσια που στρεβλώνουν την αγορά. Ζητάμε έξυπνα, φιλελεύθερα, αναπτυξιακά κίνητρα:
- Φορολογικές απαλλαγές για τους ιδιοκτήτες που ανοίγουν τα κλειστά τους ακίνητα και τα διαθέτουν για μακροχρόνια μίσθωση.
- Αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας και των ακινήτων των ασφαλιστικών ταμείων μέσω του θεσμού της "κοινωνικής αντιπαροχής", για τη δημιουργία φτηνής, ποιοτικής στέγης για νέα ζευγάρια.
- Αυστηρότερους κανόνες και τοπικούς περιορισμούς στο Airbnb εκεί όπου οι γειτονιές της Θεσσαλονίκης ασφυκτιούν.
Αν δεν λύσουμε το στεγαστικό, οι νέοι μας, θα συνεχίσουν να φεύγουν στο εξωτερικό, όχι μόνο για καλύτερο μισθό, αλλά για να μπορούν απλώς να έχουν ένα δικό τους σπίτι. Αν δεν στηρίξουμε τον νέο εργαζόμενο να κάνει οικογένεια, σε λίγα χρόνια δεν θα μιλάμε για εργασιακά δικαιώματα, γιατί πολύ απλά δεν θα υπάρχει εργατικό δυναμικό για να στηρίξει το ασφαλιστικό μας σύστημα.
Βίαιη απολιγνιτοποίηση και δίκαιη μετάβαση.
Τα τελευταία χρόνια οι κοινωνίες της Δυτικής Μακεδονίας και της Μεγαλόπολης, βιώνουν τα αποτελέσματα αυτής. Χιλιάδες θέσεις εργασίας έχουν χαθεί από τις δυο αυτές περιοχές με ανυπολόγιστες ζημίες για τις τοπικές κοινωνίες.
Την ίδια στιγμή που στην Ευρωπαϊκή Ένωση εγκαινιάζονται νέα ατμοηλεκτρικά εργοστάσια με κύριο καύσιμο τον ορυκτό λιγνίτη, την ίδια ώρα η κυβέρνηση κλείνει τα υπάρχοντα εργοστάσια μας.
Το αποτέλεσμα γνωστό, πλήρης ενεργειακή εξάρτηση από εισαγόμενα καύσιμα, αύξηση των τιμών της ηλεκτρικής ενέργειας, αύξηση του κόστους μεταφορών, αύξηση του κόστους πληθωρισμού.
Απαιτούμε άμεσα την αναθεώρηση των αποφάσεων της κυβέρνησης για την παύση λειτουργίας των σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και την στήριξη του λιγνίτη ως εθνικό καύσιμο.
Κλείνοντας, αγαπητοί συνάδελφοι, φίλες και φίλοι εργαζόμενοι και συνταξιούχοι,
Επιτρέψτε μου να στείλω ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση:
Το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, αποδεικνύει στην πράξη ότι ο συνδικαλισμός του 21ου αιώνα, δεν είναι συνώνυμο της οπισθοδρόμησης ή της κομματικής σκοπιμότητας.
Είμαστε ένας θεσμός εθνικής και κοινωνικής ευθύνης.
Δεν ζητάμε παροχές που θα τινάξουν την οικονομία στον αέρα. Δεν επιθυμούμε την επιστροφή σε ελλείμματα που χρεοκόπησαν τη χώρα. Δεν αποζητάμε και ούτε είμαστε νοσταλγοί των μνημονίων. Ξέρουμε πολύ καλά ότι για να μοιράσεις πλούτο, πρέπει πρώτα να τον παράξεις.
Αυτό όμως που απαιτούμε με τη σημερινή μας μεγαλειώδη κινητοποίηση, είναι ο δίκαιος καταμερισμός αυτού του πλούτου.
· Απαιτούμε σεβασμό στον κόπο μας,
· αύξηση των μισθών και των συντάξεων,
· υπογραφή ΣΣΕ και επέκταση αυτών στο σύνολο των εργαζομένων,
· Απαιτούμε άμεσα την επαναφορά του 13ου & 14ου μισθού και των συντάξεων, με πολιτική βούληση, ανεξάρτητα από την πρόσφατη αρνητική απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας
· μείωση των φόρων που πνίγουν την εργασία,
· ασφάλεια στο μεροκάματο και προοπτική για τα παιδιά μας,
· προστασία της μητρότητας και της οικογένειας,
· δημόσιο και καθολικό σύστημα υγείας,
· μέτρα για την πάταξη της ακρίβειας και της αισχροκέρδειας,
· αυστηροποίηση των ελέγχων και πάταξη του φαινομένου της φοροδιαφυγής
· αυστηροποίηση των ελέγχων για την απλήρωτη και αδήλωτη εργασία,
· αυστηροποίηση και τήρηση των κανόνων υγείας και ασφάλειας στην εργασία
Κλείνοντας, θέλουμε να ενημερώσουμε την κυβέρνηση ότι οι εργαζόμενοι, δεν είναι απλώς αριθμοί, είναι άνθρωποι, είναι οικογενειάρχες, είναι νοικοκυραίοι, έχουν προσωπική ζωή, δεν ζουν για να δουλεύουν, δουλεύουν για να ζουν, δεν είναι σκλάβοι και δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται ως υποζύγια.
Καλούμε την κυβέρνηση να ακούσει τη φωνή της λογικής, τη φωνή των εργαζομένων της Θεσσαλονίκης.
Με υπευθυνότητα, με σοβαρότητα, αλλά και με απόλυτη αποφασιστικότητα, συνεχίζουμε τον αγώνα για μια Ελλάδα της παραγωγής, της αξιοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Καλούς και υπεύθυνους αγώνες σε όλους μας!
