Στην επιχειρηματολογία του Ινστιτούτου Αλέξη Τσίπρα (ΙΝΑΤ) και την ανάρτηση του πρώην Πρωθυπουργού που φέρει τον τίτλο «Μύθοι και Αλήθειες για τη ΔΕΗ» - τη δεύτερη κατά σειρά τις τελευταίες 15 ημέρες – γίνεται αναφορά στο καθαρό χρέος της επιχείρησης, με το ΙΝΑΤ να συγκρίνει το καθαρό χρέος της ΔΕΗ το 2019 που δεν ξεπερνούσε τα 3,6 δισ με το καθαρό χρέος στα τέλη του 2025 που φτάνει τα 6,5 δισ υποστηρίζοντας ότι ο σχετικός δείκτης (Καθαρό Χρέος/ EBITDA) αυξάνεται συνεχώς από το 2022 και μετά.
Σχολιάζοντας την ανάρτηση, κυβερνητική πηγή επισημαίνει ότι πράγματι από τα 1,46x που ήταν τότε έχει φτάσει σήμερα στα 3,2x, με το ίδιο ωστόσο το ΙΝΑΤ να παραδέχεται ότι βρίσκεται κάτω από το 3,5x, δηλαδή το όριο που έχει θέσει η ίδια η ΔΕΗ, συμφωνώντας επί της ουσίας και με τους οίκους που την παρακολουθούν ότι ο δείκτης μόχλευσης είναι σε διαχειρίσιμα επίπεδα.
Στη πραγματικότητα η ανάλυση, προκειμένου να τεκμηριώσει το πολιτικό επιχείρημα ότι η αύξηση κεφαλαίου δεν γίνεται για να εκμεταλλευτεί η ΔΕΗ τις ευκαιρίες που βλέπει στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη αλλά σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος, προς όφελος των ιδιωτών επενδυτών και για να ξεχρεώσει το δανεισμό της, «κάνει ένα υπεραπλουστευτικό άλμα», όπως χαρακτηριστικά σχολιάζει η ίδια πηγή.
Συγκρίνει τη μικρή εταιρεία του 2019, με κεφαλαιοποίηση 300 εκατ και μόνη παρουσία έκτος συνόρων μια εταιρεία προμήθειας στη Β.Μακεδονία με τη σημερινή, αξίας 6,7 δισ, που έχει στο μεταξύ προβεί σε εξαγορές δισεκατομμυρίων αποκτώντας την Enel Romania (1,24 δισ), τον Κωτσόβολο (200 εκατ), έχει παρουσία σε συνολικά έξι χώρες και portfolio 12,4 GW στις ΑΠΕ, κάτι που προφανώς δεν γίνεται χωρίς πολλαπλασιασμό στο δανεισμό.
Το σημερινό χρέος, όπως λέει ο συνομιλητής μου, υποστηρίζει επενδύσεις που παράγουν ταμειακές ροές πολλών εκατομμυρίων και που εκτός από την εξόφληση των δανείων μπορούν να υποστηρίξουν το επενδυτικό πλάνο και να πληρώσουν μέρισμα στους μετόχους, μεταξύ αυτών και το Δημόσιο.
Μου θυμίζει όμως και κάτι ακόμη. Το 2017, λόγω του διαχωρισμού του ΑΔΜΗΕ από τη ΔΕΗ - και την εν συνέχεια πώληση του 24% στη State Grid και του 25% στο Δημόσιο - η επιχείρηση είχε δει το καθαρό της χρέος να μειώνεται κατά 1,3 δισ, (μαζί με τα δάνεια με τα οποία είχαν γίνει επενδύσεις στο δίκτυο υψηλής τάσης) βελτιώνοντας το προφιλ ρίσκου της σχεδόν κατά 1x. Ηταν η μεγαλύτερη υποχώρηση που κατέγραψε το χρέος της επιχείρησης εκείνα τα χρόνια.
Κι όμως, παρά τη μείωση που έφερε η πώληση του ΑΔΜΗΕ, η χρονιά έκλεισε με σχέση χρέους / EBITDA στις 4,9 φορές, δηλαδή ψηλά. Οσο για το 2018, λόγω της μεγάλης βουτιάς των EBITDA, η σχέση εκτινάχθηκε στις 16,7 φορές, κάνοντας τότε τον ορκωτό ελεγκτή να εκφράζει φόβο για τη συνέχιση της δραστηριότητας της εταιρείας στις λογιστικές καταστάσεις εκείνης της χρονιάς...
